Dzisiaj kolejna część poprzedniego artykułu Zrób to sam! – przygotowanie własnej InO.  Zapraszam do lektury

Kto będzie uczestnikiem wyprawy?

Niby wydaje się to oczywiste, a w praktyce bywa różnie. Trasa marszu powinna być dobrze dopasowana do możliwości fizycznych jaki i psychicznych uczestnika. Uwierz mi, 11latek raczej nie przejdzie 50km w terenie. Ponadto trzeba wziąć pod uwagę wysokość umiejętności nawigacji w terenie uczestników; zupełnie inaczej rozstawia się punkty dla turystycznego laika, a inaczej dla starego wyjadacza.

Miejsce imprezy na orientację

Ustaliliśmy sobie świetną trasę, rozstawiliśmy punkty, wszystko jest zapięte na ostatni guzik… Aż tu nagle sobie zdajemy sprawę, że nie pomyśleliśmy o sposobie dostania się na start uczestników. Owszem część z nich dojedzie na własną rękę samochodami, ale co z uczestnikami którzy nie mają prawa jazdy? Jeżeli nie ma transportu publicznego będą mieli spore problemy z dotarciem na miejsce startu. Warto więc zawczasu o tym pomyśleć i odpowiednio wybrać miejsce naszego InO. Wszelkie dodatkowe atrakcje jak parki, pomniki przyrody, stare mosty, czy cokolwiek innego będą dodatkową atrakcją, która na pewno urozmaici trasę. Oczywiście obszar imprezy można również wybrać zamykając oczy i stawiając gdzieś palec na chybił trafił:) Jeżeli planujemy coś większego, warto uzyskać zgodę leśniczego, by nie mieć potem z tego powodu jakichś nieprzyjemności.

Ustalanie trasy

Zatem przechodzimy do samego planowania trasy. Mając na uwadze możliwości uczestników, transport, atrakcje i rozgniewanego leśniczego szukamy na mapie odpowiednich miejsc na lampiony. Trudno jest napisać gdzie dokłądnie powinien być punkt kontrolny. Wszystko zależy znowu od możliwości i gustu uczestników, rodzaju InO.  Warto jednak wybierać miejsca charakterystyczne takie jak mosty, strumyki, szczyty, doły, dziury czy zwykłe skrzyżowania.

Na mapie po prawej PK zostały ustawione w następujacych miejscach:
PK 1: Mostek(przepust) na utwardzonej drodze pośród sadu
PK 2: Pomnik przy ogrodzeniu, obok strumyka
PK 3: Transformator w „wycięciu” zbocza, obok drogi i cieku wodnego
PK 4: Źródło w dolince w „wycięciu” zbocza
PK 5: Skrzyżowanie dróg przy końcu wąwozu
PK 6: Skrzyżowanie dróg w dolinie
PK 7: Zbocze na granicy kultur drzewostanu
PK 8: Szczyt góry

Punkty od 1 do 6 nadają się niemal dla wszystkich; 8 i 9 są nieco trudniejsze, gdyż nie ma do nich bezpośredniego dojścia drogą. Uczestnik, patrząc na mapę musi wiedzieć, czym jest charakterystyczny punkt terenu w kółku, by odnaleźć lampion. Przykładowo, chcąc zdobyć PK 8 uczestnik idąc pomiedzy PK5 i PK6 zatrzyma się na grzbiecie pomiędzy tymi dwoma punktami i idąc wzdłuż niego dojdzie do 8. (Oczywiście można podejść z każdej strony, ale bez forsowania stromizny zbocza powinno być to najmniej męczące). Tak naprawdę do dostrzegania i stosowania podobnych kruczków dochodzi się poprzez praktykę.

Co powinno znaleźć się na mapie?

Na imprezach dla starych wyjadaczy czasami brakuje na mapach ważnych informacji. Zasadniczo wszystko zależy od koncepcji jaką obierzemy, możemy, dajmy na to, pominąć sieć dróg, czy nie umieszczać jakichkolwiek informacji oprócz rzeźby terenu, jeżeli ma to być dodatkowe utrudnienie. Na mapie powinny znaleźć się zawsze takie informacje: zaznaczone punkty kontrolne, skala mapy, czas jaki mamy na przejście trasy, zaznaczony start i metę  (zazwyczaj trójkąt i podwójne kółko), telefon do budowniczego/ekipy ratunkowej. Ponadto można umieścić informacje o długości trasy, opisy PK (form terenu, w których stoi lampion), nazwę InO, datę, logo organizatora. Można także umieścić te informacje na osobnej kartce.

Jak rozstawiać lampiony?

O samym rozstawianiu punktów kontrolnych warto też napisać dwa słowa. Rozstawiamy je tak, aby aby nie było wątpliwości, że jest to dokładnie ten punkt którego szuka uczestnik.  Lampion musi wisieć dokładnie w środku kółka, które uczestnik ma zaznaczone na mapie. Lampiony warto zabezpieczyć przed wilgocią i opatrzyć napisem: „Impreza na orientację, nie zrywać!” i ewentualnie datą – jeśli ktoś odnajdzie go później, to go po prostu zerwie, nawet jeśli ekipa sprzątająca przeoczy go podczas porządkowania lasu po imprezie. Potwierdzenie pobytu na punkcie można również wyegzekwować każąc uczestnikom opisać obiekt znajdujący się „w kółku”.  Na przykład podać liczbę szczebli w drabinie do ambony, numer domu leśniczego, markę wraku samochodu, napis na transformatorze.

Wpisy powiązane tematycznie:
• Zrób to sam! – przygotowanie własnej InO
• Utrudnienia. Punkty fałszywe – co to jest?
• Laptopy leżą w lesie!
• „Ossochozi” – zasady i przepisy INO
• Las nonsensu

Brak komentarzy - bądź pierwszy!

Dodaj komentarz