Relacja z trasy BT2 „Mów mi wuju”

PK6

PK6 i trasa na niego zapowiadała się dość prosto, tylko do dzisiaj nie wiem, dlaczego na skrzyżowaniu z przecinkami (1) nie poszliśmy przecinką w kierunku punktu. Niestety błędy lubią się nawarstwiać. Na następnym skrzyżowaniu okazało się, że nie idziemy drogą, tylko przecinką, o czym zorientowałem się w momencie dojścia do krzyżówki (2), której teoretycznie nie powinno być. Szybki rzut oka na mapę i kompas, komenda w tył zwrot i idziemy się zorientować, czy wszystko jest ok. Na szczęście było i PK6 okazał się tylko formalnością.

PK7

Droga do PK7 była w miarę prosta, a samo ognisko było czuć o wiele wcześniej niż można było je zobaczyć. Na ognisku jednak okazało się że popełniłem kolejny błąd polegający ze złym przeliczeniem czasu podstawowego. 500 min = 70*7 +10, co daje 7h i 10 min. Na swoje usprawiedliwienie muszę dodać, że nikt ze współtowarzyszy mnie nie poprawił podczas liczenia na starcie. Niemniej zadowoleni, że jednak 500 min to 8h i 20 min ruszyliśmy dalej pełni optymizmu, że zdążymy złapać więcej niż 2 punkty.

PK8

Po regeneracji przy ognisku nie było miejsca na rozluźnienie w trakcie marszu (ciągłe liczenie kroków) i punkt został zdobyty bezbłędnie. Jedynie dla 100% pewności postanowiliśmy dojść do końca drogi na północ od PK8.

PK9

Podobnie jak PK8,punkt PK9 wydawał się najprostszym na całej trasie. I tak w rzeczywistości było, choć skrzyżowanie (1) praktycznie nie istniało i trzeba było wejść kawałek w las, aby odkryć drogę prowadzącą na punkt. Oczywiście na skrzyżowaniu na północ od PK9 (69,6) wisiał stowarzysz.

PK10

Początkowo droga z PK9 na PK10 prowadziła bezproblemowo. Doszliśmy do głównej drogi wschód –zachód, odnaleźliśmy przecinkę i trafiliśmy na skrzyżowanie przecinek (1). Niestety, nie udało się znaleźć przecinki w kierunku wschodnim (bagno i powalone drzewa) i zamiast nią ruszyliśmy z powrotem na południe, by po paru krokach zreflektować się, że wracamy tą samą drogą, co przyszliśmy. No to z powrotem na północ – do drogi, następnie za przepustem w prawo i praktycznie punkt był nasz.

PK12

Z racji skończonego czasu limitu podstawowego postanawiamy zostawić PK11 (nie wyglądał zbyt przyjaźnie) i ruszyć od razu na PK12. Niestety przyszło małe rozprzężenie i po wyjściu na główną drogę nie wiedzieliśmy w 100%, w którym punkcie jesteśmy. Dlatego zamiast kontynuować marsz prosto skręciliśmy w kierunku Sikorzyna, gdzie kusząco paliło się ognisko pozostałych tras. Za Sikorzynem trzeba było skręcić w przecinkę na północ, aby dotrzeć do PK12. Niestety, mniej więcej w połowie drogi pojawiło się sporych rozmiarów i głębokości bagno, które trzeba było obejść. Na szczęście przedzierając się pomiędzy drzewami wyszliśmy idealnie w miejscu skrzyżowania przecinek, skąd już bez problemu trafiliśmy na PK12.

Droga na metę

Droga ta wcale nie miała prowadzić już do mety, a na PK13, który wydawał się dość łatwy do zdobycia. Niestety i tym razem za bardzo zaufałem utwardzonej drodze jaką miałem pod nogami, przez co na niewidocznym skrzyżowaniu (1) poszliśmy w kierunku północno-wschodnim. Co prawda po kilkunastu krokach zorientowałem się, że kierunek na mapie nie zgadza się z kompasem, ale zrzuciłem winę na sprzęt. Pewność, że nie jesteśmy tam, gdzie być powinniśmy odzyskałem dopiero w miejscu, gdzie mieliśmy odbijać w lewo w przecinkę na punkt (2). Niestety przecinka kończyła się ogrodzonym młodnikiem, w związku z czym postanowiliśmy poszukać innej drogi na północ w kierunku PK13. Doszliśmy więc do asfaltu, gdzie po sprawdzeniu ile mamy czasu limitu spóźnień padła decyzja, że damy radę. Niestety, teren szybko wybił nam z głowy realizację tej decyzji. Ogromne bagna i niewidoczne drogi sprawiły, że naszym jedynym celem stało się dotarcie cało do mety, co na szczęście się udało w miarę bezboleśnie (ach, ta gałąź w oku…), choć straciliśmy na błądzeniu koło 30-40 min.

Meta

Wchodząc na metę wiedzieliśmy, że mamy dwa BPK, koło dwóch godzin limitu spóźnień i od jednego do trzech stowarzyszy, co powinno dać około 360 punktów karnych. Po wywieszeniu wyników okazało się jednak, że wynik 353 punkty karne daje nam wysokie 4 miejsce.

Podsumowanie

Trasa okazała się baaardzo trudna (wyniki gorsze niż na ekstremalnej), niemniej można ją było przejść w limicie podstawowym. Duża ilość błota oraz bagien i pozwalanych drzew na pewno dodała jej klimatu. Ogólnie o ile z wyniku (miejsca) jestem strasznie zadowolony, to z samego przejścia już mniej, a w szczególności z błędów, które nie pozwoliły nam znaleźć PK13 (jak pechowo to pechowo). Niemniej, najprawdopodobniej w ramach pocieszenia, udało mi się wylosować nagrodę . Szczęśliwy i zadowolony po zapoznaniu się z wynikami innych ekip SKPT udałem się wraz z resztą zespołu do domu. A co teraz ?
Ano, do zobaczenia na Manewrach 2012!